او در سالهاي 1375 ـ 1376 در اشبيليه رسالهاي عربي درباب اسطرلاب نوشت و در سال1378 آن را در بارسلون به عبري ترجمه كرد. اين رساله
اندر بيان ساختن اسطرلاب نام دارد و در 8 فصل است.
با پيداشدن نارساييهايي در زيج آلفونسي، پدروي چهارم1 آدابدان، شاه آراگون از سال 1336 تا 1387 فرمان داد زيج تازهاي تدوين شود. اين كار كه بهوسيلهٴ پره انگلبرت آغاز شدهبود، پس از مرگ او توسط دستيار و شاگردانش دالماو سِس ـ پلانِس به اتمام رسيد (1366). كارسونو زيج را تا حدي حك و اصلاح2 و ظاهراً به عبري ترجمه كرد (زيج و تقويم نجومي انگلبرت و دالماو ظاهراً به لاتيني يا كاتالونيايي بوده است).
سموئيل بن مُطُط
سموئيل بن سعديابن مُطُط در حدود سالهاي 1370 ـ 1392 در واديالحجاره در كاستيل نو برآمد. مفسر، عالم ديني، يهودي كاستيلي و مترجم عربي به عبري.
معروفترين كتاب او شرحي بر تفسير اسفار خمسهٴ ابن عزرا (دوازدهم ـ 1) است، كه در سال1380 احتمالاً در واديالحجاره نوشتهاست. اين كتاب براساس بسياري آثار تلمودي، قَبّالي و فلسفي نوشته شده است. مهمترين مراجع استنادش در زمينهٴ احكام نجوم ابن عزرا و در زمينهٴ فلسفه و تفسير موسي بن نَحمَن است.
او تفسيرهاي ديگري هم بر تورات، دعاهاي روزانه، حَقَدوت و سِفِر يِظيره نوشت. كتاب اخير در سال 1370 در واديالحجاره نوشته شده و در سه بخش است، هريك در 6 فصل: الف) اعداد، عقل و غيره بر سبيل مقدمه؛ ب)
شرح يِظيره؛ پ) پيوستها.
او كتابهاي زير را ترجمه كرد:
1) عبدالله بن محمد بطليوسي (دوازدهم ـ 1): كتاب الحدايق. اصل عربي آن در دست نيست و تنها از طريق ترجمهٴ عبري موسي بن تبّون (سيزدهم ـ 2) و ترجمهٴ ناقص (فصلهاي 1 ـ 4) سموئيل بن مُطُط معروف است، كه در ضمن كتاب
شرح سِفِر يِظيره آمده است (1370).
2) ابراهيم بن داود لاوي (دوازدهم ـ 2): كتاب العقيدة الرفيعة. ترجمهٴ سموئيل در سال 1392 براي اسحاق بن شِشِت (بلنسيه 1326 ـ الجزاير 1408).3 آن ترجمه خيلي زود تحتالشعاع ترجمهٴ درستتر سليمان بن لَبي قرارگرفت، كه اندكي پس از آن به اتمام رسيد.